مبارزه بر سر هویت (قسمت دوم)

۲م خرداد, ۱۳۹۸ -

چاپ اين مطلب چاپ اين مطلب

در سال ۱۹۴۹ «بن گوریون» اولین نخست وزیر دولت اسرائیل، به تشکیل کمیته ای ویژه با هدف تبدیل نام اماکن جغرافیایی در مناطقی که خالی از سکنه است اقدام نمود. هدف از تشکیل این کمیته، تعمیم واژگان عبری به تمامی مکان های جغرافیایی و باستانی در فلسطین بود. بن گوریون تصریح کرد: «هنگامی که روز شنبه مورخ ۱۱/۶/۱۹۴۹ به سمت «ایلان» حرکت و از منطقۀ «العربه» عبور کردم و به «عین حوساب» و «عین وهنه» رسیدم، احساس کردم تبدیل نام های این مناطق به عبری قدیم، امری ضروری است. اگر نام های قدیمی یافت نشد، باید نام های جدیدی وضع گردد. در سال ۱۹۵۱، کمیته های پیشین تعطیل شده و شورایی جدید با عنوان «شورای نام گذاری دولتی» متشکل از ۲۴ عضو در تمامی زمینه های علمی از جمله تاریخ، جغرافیا، کارشناسان تورات، زبان شناسی، شعر، نمایندگان وزارت خانه ها و نمایندگان آژانس یهود، تشکیل گردید. نام اماکن بر اساس قواعد ذیل انتخاب می شود:

۱- احیای نام های عبری که از ریشۀ تاریخی در فرهنگ یهودی برخوردار است.

۲- توجه به نام های برگرفته شده از تورات ؛ بسیاری از نام هایی که در تورات وارد شده است بر اماکن جغرافیایی فلسطین نامگذاری شده است. اصل کلمۀ «تل آویو» ، «سرزمین بابل» بوده و همین طور کلمۀ «تل الفارعة» به «شارحون» تغییر نام داده شده است. اگرچه صهیونیسم، حرکتی لائیک بود و بسیاری از سران و رهبران آن از چپ گرایان بوده اند، اما نام های تورات و دیگر نام های منابع دینی یهودی را سمبل نژاد خود به شمار می آورند.

۳- تغییر نام عربی به سیاق عبری با تبدیل حروف و واژگان؛ از مثال هایی که می توان ذکر کرد، ترجمۀ  «سیل عمران» به «ناحل عمرم» و «بیت محسیر» به «بیت مئیر» است.

۴- ایجاد نام های عبری جدید.

۵- انتخاب نام اشخاص مورد حمایت جنبش صهیونیسم و سران ورهبران این جنبش برای بعضی شهرها و مناطق. به عنوان مثال شهر «هرتسیلیا» منسوب به «تئودور هرتسل» و منطقۀ «نحلات جابوتنسکی» به نام «زئیف جابو تنسکی» مؤسس جنبش «حیروت» (حزب لیکود کنونی) نامیده شده است.

۶- تغییر نام بعضی مناطق جغرافیایی فلسطین و شهرک های جدید در فلسطین اشغالی به نامهای یهودی. به عنوان مثال برای ماندگاری نام و یاد فعالان «گتو» در اروپا،  نام «لوحمی هفیتاووت» به معنای «مبارزان گتو» را برگزیدند.

۷- یهودیان به دروغ ادعا می کنند برخی نامهای عربی که بر شهرهای فلسطین نامگذاری شده است، نامهای باستانی عبری بوده و نامهای عربی از زبان عبری گرفته شده است و اعراب همین نامها را حفظ کرده اند. این درحالی است که در تاریخ قدیم زبان مستقلی به نام زبان عبری وجود نداشته است و زبان عبری کنونی نیز آمیزه ای از زبان هایی همچون آرامی و کنعانی است. در تورات نیز عنوان زبان عبری ذکر نشده است و تنها از زبان یهودیان یاد شده است و زبان یهودیان «سفات کنعان» یعنی زبان کنعان خوانده شده است. زبان عربی باستانی تر از زبان مردم کنعان است . به عنوان مثال ، نام «عکا» که در گذشته و حال مورد استفاده قرار می گرفت و می گیرد، نامی عربی است. یهودیان مدعی هستند ریشه این اسم عبری و از کلمۀ «عکو» گرفته شده است. همین طور کلمۀ «بیسان» را «یت شان» و «اسدود» را «اشدود» و «عسقلان» را «اشکلون» و «اللد» را «لود» تلفظ می کنند و تغییر داده اند.

سران و رهبران جنبش صهیونیسم همگان را به تغییر نامها از زبان عربی به عبری دعوت کرده و از ضرورت آن سخن به میان آوردند. در نامه ای «اسحاق بن زوی» از رهبران حزب کار و دومین رئیس دولت اسرائیل (که نام خانوادگی اش «شیمشلستس» است) به شورای امنیت ملی در تاریخ ۶/۱۱/۱۹۴۷  آمده است: «من به نامهای عبری به عنوان نماد ارزشمند سامی که هویت ملی ما را آشکار می سازد و از ارزش زبانی بالایی برخوردار است، می نگرم … اتفاقی نیست که گذشتگان ما می گفتند نیاکانمان به کمک زبان توانستند از مصر نجات پیدا کنند. آنها زبان، نامها و آداب و رسوم وپوشش خود را حفظ کرده و تغییر ندادند. این نامها دارای بار سیاسی وفرهنگی برای خودمان و دیگران است … زبان سیاسی و کاربردی باید عبری باشد؛ خصوصاً نام گذاری  اشخاص باید به این زبان باشد. به همین دلیل تمامی شهروندان یهودی و هر یک از ما یهودیان باید نام خود را به عبری تغییر دهند»

دولت اسرائیل با ابزارها و وسائل گوناگون تلاش می کند که فلسطین رنگ یهودی داشته باشد. به همین دلیل، اشغالگران در تبدیل نام های عربی به عبری، اصرار می ورزند. آن ها هدفشان این است که سرزمین محبوب فلسطین را دارای پیشینۀ یهودی و توراتی معرفی نمایند. آنان امیدوارند گذر زمان با نقش آفرینی خود کاری کند که افراد صاحب حق، حق خود را به فراموشی بسپارند و نسل جوان فراموش کنند که نام اصلی «ایلات»، «ام رشراش» و نام «نتانیا»، «ام خالد» بوده و نام عربی «ریشون لتسیون» ، «عیون قاره» بوده است.

اگر صاحبان حق (مردم فلسطین) فرزندان خود را بر اساس هویت خود تربیت نکنند و با فرهنگ بومی فلسطینی رشد ندهند و اهل فکر ونویسندگان واصحاب فرهنگ، حق این مطلب را ادا نکنند، ممکن است اشغالگران به اهداف خود برسند وخواسته هایشان عملی گردد. برای آنکه فراموش نکنیم، برخی از نام های عربی که به اسم های عبری تغییر نام داده شده است را در اینجا می آوریم: نیز، «دفیرا» نام اصلی آن «بیت مرسم»؛ «دور»، «طنطوره»؛ «حولون»، «خربه علین»؛ «حاتسور»، «تل القدح» یا «تل الوقاص»؛ «یادالعیزر»، «صرفند»؛ «کیبوتس دان»، «تل الأحمر» و             «لاخیش»، «تل الدوابیر» بوده است.

 

 

نویسنده : علاءالدین ابوخضر (کارشناس امور اسرائیل)

مترجم: محمدجواد گودینی

منبع: فلسطین المسلمة شماره ۸ سال ۲۰۱۱

 

 


فرستاده شده در مقالات تخصصي | بدون نظر

ارسال نظر


+ 8 = 15