مبانی دشمنی مشترک آمریکا و اتحادیه اروپا با ایران اسلامی(۳)

۱۸م فروردین, ۱۳۹۷ -

چاپ اين مطلب چاپ اين مطلب

 پروژه‌ی «گل» و تجهیزات اتمی «پایگاه ایران»

نسیمقدس: به راستی! مساله‌ی اصلی دنیای غرب با جمهوری اسلامی، حول محور موضوع هسته‌ای است؟

محمدتقی تقی‌پور: امروز، دیگر نه فقط برای سیاست‌گذاران و برنامه‌ریزان کهنه‌کار عرصه‌های سیاسی و اطلاعاتی دنیای غرب، بلکه حتی برای افکار عمومی در عرصه‌های سیاست و تبلیغات جهانی نیز به وضوح ثابت شده است که ایران، نه تنها تمایلی به تهیه و تولید جنگ‌افزارهای غیرمتعارف، ازجمله هسته‌ای، ندارد و تاکنون نیز گاهی در این مسیر برنداشته است بلکه اصل تولید و به کارگیری این قبیل سلاح‌های غیرانسانی کشتار جمعی، با اصول و مبانی اعتقادی و فکری نظام جمهوری اسلامی در تعارض جدی و آشکار است. از سوی دیگر، مگر آمریکا و اسرائیل، پیش از این، یعنی قبل از پیروزی انقلاب اسلامی، برای برخورداری ایران از جنگ‌افزارهای هسته‌ای پیش‌قدم نشده و با مقامات رژیم پهلوی قرارداد منعقد نکرده بودند؟ مگر اسرائیلی‌ها با رژیم پهلوی در قالب پروژه‌ی «گل= flower» به منظور ساخت و تولید موشک‌های قاره‌پیمای دارای کلاهک هسته‌ای، آن هم در داخل سرزمین ایران، پیمان و پروتکل امضا نکرده بودند؟ اگرچه طرف‌های ایرانی رهبران و دولت‌مداران اسرائیلی، امروز از صفحه ی روزگار محو شده‌اند، اما حافظه‌ی تاریخی مردم ایران، این اطلاعات و اسناد را از یاد نبرده است که «اوری لوبرانی» نماینده‌ی سیاسی رژیم صهیونیستی در تهران به نصیری رئیس ساواک در یک نشست به کلی سری پیشنهاد کرد:

«شما به لحاظ محظورات سیاسی نمی‌توانید از ما هواپیما، موشک یا تانک، بخرید اما اگر بخواهید در داخل ایران این قبیل سلاح‌ها را تولید کنید ما با تکنیک پیشرفته‌ی خود به شما، کمک‌های لازم را خواهیم کرد. اکنون در اسرائیل یهودیانی هستند که مستقیما از سازمان «ناسا» آمده و به استخدام دولت اسرائیل درآمده‌اند. ما آماده‌ی همکاری اتمی در هر زمینه‌ای با ایران هستیم [...] اگر ایران بخواهد ما می‌توانیم سلاح اتمی هم برای شما تولید کنیم. جداکردن اورانیوم ۲۳۵ از ۲۳۸ برای تولید سلاح هسته‌ای کار بسیار ساده‌ای در اسرائیل محسوب می‌شود. چون ساختن سلاح‌های اتمی از این مرحله به بعد، کار مهمی نخواهد بود».

«اسحاق هوفی» رئیس وقت موساد نیز برای شروع این پروژه و تحقق این پیشنهاد از هیچ تلاش و ترفندی فروگذار نکرد تا این که سرانجام با موافقت محمدرضا پهلوی این قرارداد به امضای طرفین رسید. از طرف اسرائیل، ژنرال «زوی زامیر» رئیس قبلی موساد به عنوان سرپرست گروه اسرائیلی مربوط به این همکاری تعیین و منصوب شد، تا در کنار یعقوب نیمرودی وابسته‌ی نظامی اسرائیل در تهران، این طرح را به مرحله‌ی اجرا بگذارند. شیمون پرز وزیر جنگ وقت (رئیس دولت کنونی) اسرائیل به تهران آمد و پروژه‌ی «گل» یا بمب اتم را امضا کرد.

براساس این قرارداد، در ازای ۲/۱ میلیارد دلار نفت خام که از سوی ایران به بنادر «ایلات» و «اشقلون» صادر می‌شد، کارشناسان و متخصصان اسرائیلی، متعهد و موظف بودند در منطقه‌ای معین شده و مورد توافق، نسبت به تهیه و تولید جنگ‌افزار هسته‌ای برای ایران اقدام کنند.

اسناد، اطلاعات و اعترافات فراوانی وجود دارد که نشان می‌دهد و ثابت می‌کند: تقابل امروز نظام سلطه با جمهوری اسلامی ایران، هیچ ارتباط و پیوندی با موضوع و مساله‌ی فعالیت‌های هسته‌ای ایران نداشته و ندارد.

براساس مدارک و مستندات موجود، مساله‌ی انرژی هسته‌ای صرفا یک بهانه و پوشش تبلیغاتی درجهت انحراف افکار عمومی و تحریف واقعیت‌های موجود در عرصه‌ی منطقه‌ای و جهانی است.

هیچ کس، در ایران و جهان امروز، نمی‌تواند این واقعیت‌های مسلم تاریخ گذشته را انکار کند یا نادیده انگارد که ایران تا زمان سقوط سلطنت پهلوی، پایگاه بی‌بدیل سازمان جهانی صهیونیسم در منطقه‌ی خاورمیانه بود. رژیم پهلوی ازطریق شناسایی اسرائیل و افتتاح سفارت غیررسمی آن رژیم در قلب تهران، به اشکال مختلف سعی داشت؛ پدیده‌ی جعلی، غاصب و نامشروع اسرائیل را از انزوای سیاسی در جهان اسلام خارج و حافظه‌ی تاریخی و فرهنگی مردم مسلمان ایران و بلکه ملل اسلامی را درباره‌ی ماهیت این رژیم پاک کند. همکاری گسترده و فزاینده‌ی دستگاه پهلوی با اسرائیلی‌ها در عرصه‌های مختلف سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، نظامی، ورزشی و مهم‌تر از همه اطلاعاتی و جاسوسی، سراسر کشور را به جولانگاه صهیونیست‌ها تبدیل کرده بود. پایگاه‌های مستقل برون‌مرزی اسرائیل در مناطق جنوب، غرب و شمال ایران با پوشش بسیار مناسب و به کلی سری «ساواک» برای سرویس جاسوسی و اطلاعاتی موساد زمینه‌هایی را فراهم کرده بود که صدها جاسوس کارکشته‌ی صهیونیست از این طریق به کشورهای اسلامی ازقبیل عراق، اردن، لبنان، سوریه، عربستان، مصر، یمن، امارات متحده عربی، کویت و بعضا تا برخی کشورهای شمال آفریقا اعزام می‌شدند و پس از انجام فعالیت‌های هدفمند اطلاعاتی و جاسوسی به پایگاه‌های خود بازمی‌گشتند.


فرستاده شده در گفت و گو | بدون نظر

ارسال نظر