خیانت یهود در قرآن کریم(۴)

۲۱م فروردین, ۱۳۹۷ -

چاپ اين مطلب چاپ اين مطلب

خطر و پیامد فسادانگیز فرضیه نژاد برتر و قوم برگزیده

پرواضح است که اگر چنین روح پلیدی در میان یک قوم و نژاد نفوذ پیداکند، جز آن که آنان را به فساد در زمین و از بین بردن روح انسانیت و پایمال نمودن آثار حاکمه آن – در جامعه بشری- وادار کند، نتیجه دیگری نخواهد داشت.(۴)

[... درباره دروغ بستن به خدا] تعجب در آن است که آنان اهل کتاب هستند، با این که خود می‌دانند در کتاب آسمانی‌شان اثری از فعل و سخن گذشته نیست [یعنی ادعای آن‌ها مبنی بر عدم رعایت حق، امانت و عهد در برابر غیریهود در کتاب آسمانی آن‌ها نیست و به خدا دروغ بسته‌اند]، با این وصف چگونه چنان کردار و گفتاری از آن‌ها صادر شده است؟!

«قنطار» و «دینار» دو لفظ معروف هستند و چون در مقامی که در آن ذکر امانت شده، بین آن دو لفظ مقابله افتاده است [....] ذکر آن دو، کنایه از کثیر و قلیل بودن آن است. منظور آن است که بعض اهل کتاب در امانت خیانت نمی‌کنند. هرچند هم زیاد باشد، لیکن بعضی دیگر نسبت به امانت خیانتکارند گرچه کم و ناچیز باشد.

پی نوشت‌ها:

۴- علامه سید محمدحسین طباطبایی، تفسیر المیزان، ج۳-ص۴۴۶٫


فرستاده شده در مقالات تخصصي | بدون نظر

ارسال نظر